Achtergrond van deze website

Ontstaan vanuit Stichting Daphne

Daphne staat voor de combinatie van gezelligheid, duideijkheid en de vanzelfsprekendheid van spanking.

Daphne staat voor de combinatie van gezelligheid, duideijkheid en de vanzelfsprekendheid van spanking.

Bijna 10 jaar was Stichting Daphne een bekende en fascinerende verschijning op internet.  Veel meiden met belangstelling voor spanking en discipline voelden zich daar thuis. Door een duidelijke aanpak met regelmatige billenkoek hebben veel meisjes gedurende de periode dat ze deelnamen aan Daphne hele goede resultaten bereikt. Het gemak waarmee dat ging heeft hen zelf nog het meeste verbaasd. De combinatie van gezelligheid, gewaardeerd worden, duidelijkheid en de vanzelfsprekendheid van straf maakte het vaak tot de beste tijd in hun leven.

Vanaf het moment dat Stichting Daphne in 2001 opgericht was, bleek het in een behoefte te voorzien. De Daphne-methode voor studentes met begeleiding en straf op de billen bleek voor een grote groep interessant te zijn. Daphne bood begeleiding aan meiden en vrouwen. Vaak waren het studentes, of vrouwen die op een andere manier bezig waren hun ambities realiteit te maken. De begeleiding was gebaseerd op onderling vertrouwen. Dat vormde de basis om ingewikkelde kwesties terug te brengen naar een overzichtelijk niveau: straf en beloning op grond van keuzen die de meiden zelf maakten. Voor buitenstaanders misschien raar en ongebruikelijk, voor direct betrokkenen voor de hand liggend. Het bleek dat veel meiden zich hierdoor aangesproken voelden. Bijvoorbeeld omdat ze onzeker waren of de studie of iets anders wel zou lukken. Dat was niet omdat ze het niet zouden kunnen, maar omdat ze zo vreselijk zichzelf konden zijn. Door het nemen van bepaalde beslissingen (of juist: door geen beslissingen te nemen), en daar later spijt van te hebben. Meestal als het te laat was. Op deze manier zaten ze zichzelf in de weg.

De vrouwen en meiden binnen Daphne waren geen zwakke, besluiteloze mensen. Zij hadden de moed om bepaalde aspecten van zichzelf onder ogen te zien. En daarnaar te handelen. De meeste meiden zagen zichzelf niet als onderdanig, bij sommigen zelfs het tegendeel. Er waren ook meisjes die zich wel onderdanig noemden en zich daarvoor ook niet schaamden. Maar allemaal hadden ze gemeenschappelijk dat ze op hun (blote) billen kregen als ze dat verdiend of nodig hadden. Dat was hun keuze.

Trouw zijn aan het eigen doel

Het meest onderscheidende aan Daphne is het gebruik van billenkoek.

Het meest onderscheidende aan Daphne is het gebruik van billenkoek.

Op de toenmalige website werd goed uitgelegd hoe het werkt. Bijvoorbeeld, dat de werkwijze van Stichting Daphne heel ouderwets was. Dat meiden soms moeten gehoorzamen. Dat mocht dan weliswaar hopeloos ouderwets klinken, maar binnen Daphne betekende het: “trouw zijn aan je eigen doel”. Gehoorzaam aan jezelf. Geen slappe smoesjes. Geen uitstelgedrag. Als een meisje hieraan niet voldeed, dan werd ze gestraft. Op haar billen.

Ongetwijfeld was deze billenkoek in de praktijk het meest onderscheidend aan Stichting Daphne. Andere vormen van begeleiding hebben dat inderdaad niet.

Streng en doelgericht

De meisjes in Amerikaanse sororities kregen vaak en hard op hun billen.

De meisjes in Amerikaanse sororities kregen vaak en hard op hun billen.

Bij nadere beschouwing is het niet zo uniek om straf op de billen te krijgen. Al eeuwenlang zijn schoolmeiden en studentes veelvuldig op hun billen bestraft. Deze geprononceerde opvoedingsvlakten lenen zich daar ook uitstekend voor.

Tot voor kort was het in met name het zuiden van Amerika gebruikelijk dat studentes aan High Schools, Colleges en Universiteiten lijfstraf met de paddle konden. Met name in de “Campus sororities” van universiteiten gebeurde dat, waarbij “house parents” de rol van de ouders thuis overnamen.

Het was zeker niet zo dat deze Sororities daardoor weinig leden hadden. Integendeel. Ieder jaar waren er meer meiden die lid wilden worden dan dat er geplaatst konden worden. De ‘Bid Day’ en de ‘Rush Day’ waren dan belangrijke dagen om te proberen een plaatsje te krijgen. Als dat gelukt was begon meestal de ‘Hell Week’, de ontgroeningsperiode. Vaak was een belangrijk onderdeel dat de meisjes een paar keer per dag op hun billen kregen van de ouderejaars. Dat was om de meisjes te wennen aan de paddle en om ze natuurlijk uit te testen. Als deze eerste week voorbij was werd er alleen billenkoek gegeven als er een reden voor was.

In die tijd was het ook heel normaal om thuis op je billen te krijgen tot je het huis verliet.

Die oude traditie is binnen Stichting Daphne voortgezet en dagelijks gebruikt. De algemene benadering is simpel en duidelijk, streng en doelgericht. Wie niet horen wil, die mag voelen.

Billenkoek werkt

Billenkoek werkt, dat is zeker.

Billenkoek werkt, dat is zeker.

Uiteraard is er de laatste decennia bij de toepassing van lijfstraf veel veranderd en verbeterd. Immers, er is in onze cultuur geen plaats meer voor lijfstraffen tijdens de opvoeding en op school. Daar stond Stichting Daphne volkomen achter. Maar de werkelijkheid is toch iets complexer. Iedereen die hier enigszins oog voor heeft, kan zien dat zaken als straf en billenkoek voor veel volwassenen wel degelijk nog steeds iets speciaals vertegenwoordigen. Ook als men het zelf vroeger nooit aan den lijfe heeft meegemaakt. Dat speciale als er grapjes over worden gemaakt, in besmuikte hints tot sportcommentaren die vaak expliciete beeldspraak gebruiken. Hoeveel vrouwen krijgen van hun partner niet een “onbetekenend” klapje op hun billen, als een schouderklopje. Ook bij primaten wordt dergelijk gedrag gezien. Het feit dat het 10 jaar geleden en ook nu nog niet politiek correct is om over billenkoek te praten, of dit op de goede manier in de praktijk te brengen, betekent niet dat het niets met menselijk gedrag en menselijke behoeften te maken heeft.

Er zijn veel goede redenen waarom billenkoek in onbruik is geraakt. Er zijn veel mensen blij dat dit zo is.

Er zijn ook een aantal redenen waarom het gebruik van straf en billenkoek in de praktijk nog steeds goed kan werken. Er zijn mensen die hier bewust voor kiezen en daar goede ervaringen mee hebben. Dat geldt in ieder geval voor de meiden die zich hadden aangesloten bij Stichting Daphne.

Misschien is het goed beschouwd vreemd dat er nog steeds maar zo weinig plaasen zijn waar open en eerlijk over het effect van straf wordt gepraat, zoals dit bij Stichting Daphne gebeurt. Misschien is het goed beschouwd juist opmerkelijk dat er op het praten over en het toepassen van billenkoek zo’n taboe rust.

Geen taboe maar zelfbeschikking

Bij Daphne is straf altijd op de blote billen en daar wordt geen uitzondering op gemaakt.

Bij Daphne is straf altijd op de blote billen en daar wordt geen uitzondering op gemaakt.

Binnen Stichting Daphne was van dergelijke taboes geen sprake. Binnen Stichting Daphne werd het klassieke billenkoek op een volwassen en moderne manier toegepast. Uitsluitend op volwassenen. Zelfbeschikking en eigen verantwoordelijkheid stonden voorop. Instemming met de aanpak was essentieel. Wat overigens niet betekende dat de betreffende dame dolblij was, als er redenen waren om haar doordringend aan te kijken. Zij wist wat er volgen ging. Zij wist ook dat ze haar instemming kon terugtrekken, als ze dat wilde. Maar toch ging ze mee, naar de kamer van de begeleider of naar haar eigen kamer. Om haar broek uit te doen. Om een stevig pak op de blote billen in ontvangst te nemen. Heel ouderwets.

Billenkoek in verleden en toekomst

Volwassen en zelfverzekerde meiden, maar op de achtergrond is de mogelijkheid om op de billen te krijgen altijd aanwezig.

Volwassen en zelfverzekerde meiden, maar op de achtergrond is de mogelijkheid om op de billen te krijgen altijd aanwezig.

Het Stichting Daphne van toen is verleden tijd, maar de mensen erachter bestaan uiteraard nog wel. Ook toen Stichting Daphne niet meer de structuur bood die voorheen het geval was, gingen de meeste meiden door met elkaar ontmoeten, in lijn met de vriendschap die in de jaren daarvoor was opgebouwd. Het ging om samen winkelen, samen sporten, bij elkaar eten, verjaardagen vieren en soms samen op vakantie gaan. Velen zijn verder gegaan met hun leven en hebben inmiddels een vaste relatie, wonen samen en zijn getrouwd. Een aantal hebben nog steeds begeleiding zoals dat voorheen in de Daphne tijd ook het geval was. Omdat het nou eenmaal zo is dat bij veel meiden regelmatig straf op de blote billen krijgen de beste manier blijkt te zijn om oerkracht te mobiliseren. Als je eenmaal hebt meegemaakt hoe het kan werken, wil je het niet kwijt.

Via deze en andere websites willen we Stichting Daphne van toen opnieuw laten bloeien.